|
عالم شده نوراني چون عيد غدير آمد |
| |
|
|
هنگام ولايت بر آن ماه منير آمد | |
|
بلبل به نواخواني در گلشن و بستان شد |
| |
|
|
پيك شعف و شادي از عرش به زير آمد | |
|
در چهره پيغمبر لبخند نمايان گشت |
| |
|
|
چون مژده ز ذات حق از سوي بشير آمد | |
|
لبهاي رسولالله چون غنچه گل واشد |
| |
|
|
گفتا كه علي امروز بر جمع امير آمد | |
|
سكان ولايت را در دست علي دادند |
| |
|
|
كشتي هدايت را فرمانده و مير آمد | |
|
تيرهرخ بدخواهان از بخل وحسادت شد |
| |
|
|
رو به صفتان رفتند در بيشه چو شير آمد | |
|
خورشيد به صد خجلت در مقدم او شد خم |
| |
|
|
چون قامت رعنايش بر تخت و سرير آمد | |
|
يوسف چو به تبريكش از عرش مشرف شد |
| |
|
|
گفتا كه به حسن اندر بيمثل و نظير آمد | |
|
الياس چو از دريا ناظر به مراسم بود |
| |
|
|
گفتا كه به علم اندر، درياي كبير آمد | |
|
چون خضر نبي بوسيد آن پنجه شيرافكن |
| |
|
|
گفتا كه در اين دستان، ظلمات اسير آمد | |
|
از قدرت او لرزه بر قلعه خيبر شد |
| |
|
|
در حكمت و آگاهي مولاي خبير آمد | |
|
هر جا عَلَم اسلام در دست علي دادند |
| |
|
|
آن لشكر و فرمانده با فتح و نصير آمد | |
|
در جنگ اُحُد آنگاه كز پاي فتاد حمزه |
| |
|
|
آمد چو هژبر اما، افسوس كه دير آمد | |
|
درنيمه شب كوفه در خانه محرومان |
| |
|
|
مه با رخ پوشيده با كاسه شير آمد غلامرضا هاشمی | |
